Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα μουσική. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα μουσική. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή, Ιουνίου 19, 2009

Ανέκδοτα ποιήματά μου με μουσική του Δημήτρη Μαραμή στο Dasein



Την Κυριακή (21/6) στις 9 το βράδυ στο Dasein

(Σολωμού 12, Εξάρχεια)


ΠΟΙΗΤΙΚΗ Α-PARTY-A

από το Poetry Now

-πολλοί φίλοι ποιητές θα διαβάσουμε ποιήματά μας-


Θα διαβάσω
ανέκδοτα ποιήματά μου.


Ζήτησα από έναν πολύ αγαπημένο μου συνθέτη,

τον Δημήτρη Μαραμή
,

να μου "δανείσει" κάποιες από τις εξαίσιες μουσικές του
για να ακουστούν ανάμεσα και πλάι στα λόγια μου.


Ο Δημήτρης διάβασε τα ποιήματα και...
έγραψε μουσική για να ακουστεί ειδικά την Κυριακή το βράδυ
μαζί με τα ποιήματά μου.

(Δημήτρη σ' ευχαριστώ μέσα απ' την καρδιά μου)

Μακάρι να συμβαίνουν πάντα τόσο όμορφα πράγματα στη ζωή μας...


Πέμπτη, Μαΐου 10, 2007

Βασίλης Γκότσης

Έχω ζήσει μια μεγάλη ευλογία. Όταν πρωτακούστηκαν τα λόγια μου, τα συνόδευε αυτή η μουσική, γραμμένη γι’ αυτά από τον συνθέτη Βασίλη Γκότση. Η μουσική είναι το πιο απαλό κύμα για να ταξιδέψει πάνω του η ποίηση.
Βασίλη, ευχαριστώ!

(ακούμε τη μουσική που γράφτηκε για το ποίημα «τρίγωνο» από τη συλλογή ΣΤΙΓΜΑ.
Στο πιάνο η Αγγέλικα Παπανικολάου.)
τ ρ ί γ ω ν ο

Μακριά πολύ κι ανάμεσα, στην κόχη του ορίζοντα,
προβάλλει εμπρός μου.

«Γαλάζιο τρίγωνο
λειαίνεις του μεσημεριού μου την ένταση
και ματιάς φευγαλέας το ανάστημα
ή το σχήμα ενατένισης
τα γυρτά απογεύματα.

Μικρό σημείο σταθερότητας
στη μετατόπιση
και δάσκαλε του έρωτα,
όταν αντίρροπες εντάσεις
ερίζουν και φλέγονται.

Ανακουφιστικό γαλάζιο τρίγωνο
κρατάς το θόλο του ναού μου στο στερέωμα,
το βάρος μιας ρέμβης και μιας εξομολόγησης,
στο φως σου που αφομοιώνει.

Εκεί
ο παιδικός αλμυρός ίλιγγος
και της νεότητας η έξαψη
στου κορμιού το αντιμάμαλο.

Γαλάζιο εφηβαίο
στη γύμνια που διατρέχουν τα μάτια στο διάστημα,
χωνευτήρι απύθμενο και μήτρα προαιώνια
γεννάς τον ουρανό της κάθε μέρας μου».



Ο Βασίλης Γκότσης γεννήθηκε το 1972 στην Αθήνα. Έχει σπουδάσει μουσική και σύνθεση. Έργα του έχουν παρουσιαστεί στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, στο Γαλλικό Ινστιτούτο και σε πολλούς συναυλιακούς χώρους. Η μουσική του περιλαμβάνει έργα για φωνή, χορωδία, solo όργανα, μουσική δωματίου, μεγαλύτερα σύνολα και ορχήστρα.

Δευτέρα, Απριλίου 02, 2007

Tosca! Τι μαγεία, Θεέ μου!


Η χτεσινοβραδινή (και τελευταία - 1/4) παράσταση της Tosca στη λυρική σκηνή ήταν πολύ πέρα και πάνω από κάθε προσδοκία!
Οι πρωταγωνιστές, χωρίς καμιά εξαίρεση, απογείωσαν τους ρόλους τους. Ο Misha Didyk έδωσε έναν γοητευτικό Cavaradossi μαγεύοντας από την πρώτη νότα το κοινό. Πρόκειται για τις περιπτώσεις εκείνες των καλλιτεχνών που σε (συν)αρπάζουν από την στιγμή που πατούν στη σκηνή…Φωνή δυνατή αλλά και στρογγυλεμένη δεν θάμπωσε ούτε για μια στιγμή, από το Recondita armonia di bellezze diverse μέχρι το έξοχο E lucevan le stelle. Πρόκειται για καλλιτέχνη που ελέγχει πλήρως τα εκφραστικά του μέσα.
Η Kristine Opolais στον ρόλο της Floria Tosca ήταν αυτό που στην όπερα λέμε…πραγματική diva. Αισθαντική φωνή, με βάθος, με οξύτητα. Και τι κίνηση, θεέ μου! Νόμιζες πως έβλεπες τις ντίβες του σινεμά της δεκαετίας του πενήντα.. Τα μάτια της αστραποβολούσαν άλλοτε από έρωτα κι άλλοτε από μίσος μέχρι τα θεωρεία του εξώστη (εκεί κατάφερα να βρω θέσεις …). Το Vissi d’ arte ήταν από τα καλύτερα που έχω ακούσει. Η φωνή της έβγαινε από ένα βαθύ πηγάδι πόνου, χωρίς περιττές φιοριτούρες.
Η αποκάλυψη όμως για μένα ήταν ο Στήβεν Κετσούλιους στον ρόλο του Scarpia. Δεν έχασε ούτε για μια στιγμή τη δύναμη της φωνής του. (Όσο περνούσε η ώρα, τόσο πιο πολύ σκεφτόμουν πόσο θα ήθελα να ήταν εκεί ο spiretos72). Υπηρέτησε επάξια αυτό που είχε μουσικά, νομίζω, ο συνθέτης στο μυαλό του : τη σταθερή βάση πάνω στην οποία «κεντούν» φωνητικά ο Tosca και ο Cavaradossi. Εκφραστικά απέδωσε απόλυτα τον μισητό, αλλά και τον τυφλωμένο από το πάθος άντρα. Φωνητικά πάντως θα είναι για μένα υψηλό μέτρο σύγκρισης στο μέλλον…

Καλοκουρντισμένη η ορχήστρα του Λουκά Καρυτινού έδωσε όλα τα ηχοχρώματα του Puccini (το μεγάλο μπράβο στα πνευστά! λίγο πιο σφιχτά θα ήθελα τα έγχορδα και…κάπως παράταιρα χτύπησαν στ’ αυτιά μου τα «τσιμπήματα» της άρπας).

Πολλά μπράβο όμως στο σκηνοθέτη Νίκο Πετρόπουλο! (ο οποίος είναι υπεύθυνος και για τα σκηνικά και κοστούμια της παράστασης). Επιτέλους ένας άνθρωπος που κατάλαβε ότι η όπερα είναι κυρίως θέατρο και όχι απλή επίδειξη φωνητικών ικανοτήτων. Τι κίνηση! Τι πάθος! Στα μάτια, στην κίνηση, στο κάθε αγκάλιασμα και στην παραμικρή απώθηση! Τα εκπληκτικά σκηνικά και κοστούμια μετέφεραν το έργο στη Ρώμη του ’44 με τρόπο που έφτανε να αγγίξει πολύ καλύτερα τη δεκτικότητά μας. Οι ηθοποιοί ήταν δεμένα πιο γήινοι, πιο αισθαντικοί. Το νουάρ σκηνικό απόλυτα ταιριασμένο με την μινιμαλιστική (και ουσιαστική) εκφραστικότητα αλλά, τολμώ να πω, και με την φωνητική απόδοση των ρόλων (το λιτό Vissi d’ arte της Opolais είναι καλό παράδειγμα για να καταλάβει όποιος ευτύχησε να δει την παράσταση τι εννοώ).
Ατμοσφαιρικοί και λειτουργικοί οι φωτισμοί του Λευτέρη Παυλόπουλου.
Συγκινητική η παιδική χορωδία "Μανώλης Καλομοίρης" (ο μπόμπιρας μα τα γκρι που χοροπηδούσε μπροστά μπροστά ήταν έξοχος!)

Το κοινό χτες μάλλον είχε μπει στην πασχαλινή κατάνυξη. Αποθέωσε τους συντελεστές αλλά…θα έπρεπε να μπιζάρει λίγο περισσότερο. Ήθελα να χειροκροτήσω κι άλλο!...

Πέμπτη, Μαρτίου 15, 2007

GABRIEL FAURÉ, Pavane

(πίνακες του CLAUDE MONET)

η διάθεση της ημέρας...

Πέμπτη, Μαρτίου 08, 2007