κριτική για τον καινό διαιρέτη από τον ποιητή Γιώργο Λίλλη στο νέο τεύχος της Ποιητικής

κριτική για τον καινό διαιρέτη

από τον ποιητή

Μιχάλη Παπαντωνόπουλο

στην κυριακάτικη

ΑΥΓΗ

κριτική για τον

από την Ευτυχία Παναγιώτου

στο ηλεκτρονικό περιοδικό

Βακχικόν

παρουσίαση

του

καινού διαιρέτη

ανάμεσα σε 29 επιλεγμένα

ποιητικά βιβλία

του 2007

στο ΥΕΑR ΒΟΟΚ

του περιοδικού HIGHLIGHTS

από τον ποιητή Γιώργο Βέη

κριτική

κριτική της Τιτίκας Δημητρούλια

για τον "καινό διαιρέτη"

τώρα ξαναγυρίζω στη σιωπή μου...

Χθες το βράδυ (5/11/2007) ο «καινός διαιρέτης» επαληθεύτηκε ξανά. Διαίρεσε τον χρόνο στα δυο. Σήμερα είναι η μέρα «μετά». Όλα διαφορετικά. Κι ένα καινούργιο αύριο, χαρούμενο, αισιόδοξο, επώδυνο ανοίγεται μπροστά. Επιτέλους τώρα φεύγει πια από μένα κι αρχίζει τον δρόμο του. Τώρα τα μάτια και τ΄ αυτιά ανοίγουν. Βαδίζω πια ελεύθερα. Αναπνέω διαφορετικά. Πρέπει να είναι διαφορετικά. Πώς αλλιώς; Μέσα από σκοτεινή κατακρήμνιση ακούγονται μακρινά, θολά, αδέξια τα χρώματα του αύριο. Κι η μοίρα ανελέητη. Να τα ακολουθήσεις. Να τα ξεδιαλέξεις. Μέσα από πέτρες κι από χώματα να βγει η μαγική μουσική κι ο απόλυτος αιθέρας. Στο φως.

Ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου

τη Χρύσα Αλεξοπούλου
τη Λεία Βιτάλη
την Ελένη Γκίκα
τον Γιώργο Γλυκοφρύδη
τον Δημήτρη Μαμαλούκα
την Αγγέλικα Παπανικολάου
και τον Βασίλη Ρούβαλη

που με τίμησαν με την παρουσία τους, τις έξοχες αναγνώσεις τους και τα θερμά σχόλιά τους.

Ευχαριστώ τον Ορέστη Ζαφειρόπουλο για τις εξαίσιες μουσικές που συνέθεσε και ερμήνευσε για τον «καινό διαιρέτη».

Ευχαριστώ από καρδιάς κι όλους τους φίλους που μοιράστηκαν τη συγκίνηση της βραδιάς μαζί μου.

Ευχαριστώ τους φίλους που, αν και βρίσκονταν μακριά, μου έστελναν την καλή τους ενέργεια.

Θερμές ευχαριστίες στους δυο οικοδεσπότες της εκδήλωσης, τον κύριο και την κυρία Σερέζη που άνοιξαν τον φιλόξενο χώρο της γκαλερί «ΑΡΓΩ» για ν΄ ακουστούν τα λόγια του «καινού διαιρέτη».

Τώρα ξαναγυρίζω στη σιωπή μου. Η ποίηση γράφεται μέσα στη σιωπή. Από εκεί ξεκινά κι εκεί επιστρέφει. Ο «καινός διαιρέτης» φεύγει πια από μένα. Δικός σας τώρα. Λάβετε φάγετε…

ο "καινός διαιρέτης" στην "αργώ"

πατήστε εδώ για μεγέθυνση

ΑΡΓΩ

Λόγος περί ποιήσεως

"Η ποίηση αποτελεί σήμερα
μια κιβωτό"



συνέντευξη στη Σταυρούλα Σκαλίδη
(φιλολογική Βραδυνή, 13-10-2007)

(την ευχαριστώ από καρδιάς)

αργω-πορεια

Νεφέλη - Αργώ

διάβασα:

η Νεφέλη έδωσε το χρυσόμαλλο κριάρι για τη διαφυγή και τη σωτηρία

η Αργώ ξανάφερε το χρυσόμαλλο δέρας πίσω στην πατρίδα

πόσο γλυκά σμίγουν οι μύθοι κι η ζωή μου...

καινός διαιρέτης

Ρωμανού του Μελωδού μνήμη και αγάπη...


σαν άλλος ιάσονας πάνω στην αργώ όλοι οι αργοναύτες έτοιμοι η θάλασσα, άλλωστε, πάντα με περιμένει νωρίς το πρωί σκέφτηκα πως η λέξη αργώ ξεκινάει με ένα α και τελειώνει με ένα ω. Λες;






21 Σεπτεμβρίου 2006 -

21 Σεπτεμβρίου 2007

οπισθόφυλλο

η χαρά,

όταν μοιράζεται με φίλους,

γίνεται διπλή

εν αναμονή... (ένα μεγάαααλο ποστ που γράφτηκε ανάποδα)

ET IN ARCADIA EGO







Το πρώτο γράμμα της σιωπής.

Όλα πια έχουν ειπωθεί.





τίποτα δεν υπήρξε,

αν δεν έγινε μνήμη.

κι αν ξεχαστεί,

θα πει πως δεν υπήρξε;

η φρίκη, όταν ξεχνιέται,

τρυπώνει στα όνειρά μας...

χρόνος περνάει,

χρόνος διαιρείται.

ο δρόμος

τελικά μας έφερε

στον τόπο

πριν απ’ τον παράδεισο.

ες της μουσικής που ακούγεται

Μάνη, Οχιά,

ο περίκλειστος παράδεισος...

(καινός διαιρέτης, σελ. 37 και 54 - ως όφειλα...)

έτσι τον άφησα την Παρασκευή το μεσημέρι τον παράδεισο...

με στεγνωμένα χείλη και μια γύρω καταχνιά.

τώρα απ' τις πικροδάφνες έμεινε να φυτρώνει μόνο η πίκρα...

υπάρχουν, νομίζω, δυο λογιώ ποιητές:

αυτοί που χρησιμοποιούν την ποίηση

κι αυτοί που η ποίηση τους χρησιμοποιεί.

καλύτεροι ποιητές είναι οι δεύτεροι.

στον κατάλογο μπήκε... (εξαιρετικό το νέο site!)

από τον βιβλιοδέτη να δούμε πότε θα βγει...

ΔΙΑΚΟΠΗ ΓΙΑ...ΔΙΑΚΟΠΕΣ

για τρεις εβδομάδες...

στη θάλασσα μαζί,

που λέει και το τραγουδάκι.

μετά, πάλι εδώ μαζί.

ελπίζω και μαζί

με τον καινό διαιρέτη μου,

που για μένα έχει γίνει πια "παλιός"

- πώς αλλιώς; -

(αλλιώς τα είχα υπολογίσει, αλλιώς ήρθαν. αυτό το ποστ ξεχείλωσε πολύ. μου πικράθηκαν τα χείλη. περίεργο ήταν. χαρά και λύπη, λύπη και χαρά. πάντα έτσι ήταν, πάντα έτσι θα 'ναι. είναι καλό καμιά φορά να περπατάς πλάι στον θάνατο. να τον περιγελάς ακόμα καλύτερο, αν έχεις τη δύναμη. αλλιώς, τον ημερώνουν για σένα κάποια αστέρια. καληνύχτα μικρή μου. δικό σου. ψιθυριστά)

άτιμε βιβλιοδέτη!

μου 'σφιξες το λαιμοδέτη...

(πάνε κι οι βιβλιοδέτες διακοπές???!!!)

επέστρεψα κι ακόμα δεν

κι όμως καθόλου λύπη

εκεί ο χρόνος είχε σταματήσει

κι ο άγγελος μου ψιθύρισε να ξέρω να περιμένω

την αλήθεια

(πόσες φορές, αλήθεια, πεθαίνει κανείς;)

Θα καρώ Μοναχός των θαλερών πραγμάτων

Σεμνά θα υπηρετώ την τάξη των πουλιών

Στον όρθρο της Συκιάς από τις νύχτες θα 'ρχομαι

Κατάδροσος να φέρω στην ποδιά μου

Το κυανό το ρόδινο το μωβ

Και τις γενναίες του νερού ν' ανάβω

Σταγόνες ο γενναιότερος.

Οδυσσέα Ελύτη, Άξιον Εστί, ια΄

όταν επιστρέψω απ' το περιβόλι,

ύστερα από πέντε μέρες,

θα το κρατήσω επιτέλους στα χέρια μου.

(έφυγες στο 99.

κι εγώ που σκόπευα να γιορτάσω στα 100.

τώρα τι και γιατί;

αν η μνήμη είναι -και είναι- μια άλλη πραγματικότητα,

είσαι πάντα εδώ.

στα λόγια διάχυτα

την ευλογία σου κοινωνώ.)

ήσουν αστέρι και ξανάγινες...

Get this widget Share Track details

μόνο λυπάμαι

που δεν πρόλαβα...

μα χαίρομαι

που πρόφτασα τουλάχιστον...

(αντίο, μικρή μου. να μου φιλήσεις τ' άστρα...)

αν κυλήσω

στο σύμπαν της σκέψης σου

ευθύγραμμα,

σαν νετρίνα,

θα ’χω τη βέβαιη γνώση

των διαστάσεων

της αγάπης μου;

(στην φίλη
που κρατάει καλή συντροφιά στην προσμονή μου)

άγγελε ελεύθερε,

να μου το προσέχεις...

κι ενώ ζω με την αναμονή, ο καινός διαιρέτης εμφανίστηκε εδώ. δεν ξέρω, να χαρώ που συγκίνησαν κάποιοι στίχοι ή να λυπηθώ που έρχονται να γίνουν απάντηση σε κάτι τόσο θλιβερό; γεννήθηκαν από μεγάλο πόνο και τώρα ντύνουν έναν άλλο... πάντα έτσι ήταν. πάντα έτσι θα 'ναι. όπως και να 'χει το αναπάντεχο μου θύμισε ότι η ζωή έρχεται να επιβεβαιώσει, να αντιγράψει καμιά φορά με τον πιο άσχημο τρόπο την τέχνη. είναι περίεργες οι μέρες και ανάκατα τα συναισθήματα. συμπαθάτε με...

έτοιμο το

εξώ

[και επτά ποιήματα

από τον καινό διαιρέτη

στο (.poema..) του Βασίλη Ρούβαλη]

τελική

σελιδπίηση

τούτο εστί το σώμα μου

καινός διαιρέτης

Τι μπορεί να διαιρέσει τη ζωή σου; Να την χωρίσει στα δυο; Σ’ ένα π.Π. και μ.Π., ας πούμε;… Πριν απ’ το ποίημα και μετά… Όταν συλλαμβάνεις κι όταν με την αγάπη του πηλού δίνεις μορφή, ξέρεις πως μετά απ’ αυτό δεν μπορεί να είσαι πια ίδιος. Αφού η κάθε μέρα σου εκπορεύεται πια από αυτή τη σκέψη, ή αν όχι, την εμπεριέχει. Ένα μικρό σύμπαν που έχει μόλις, έστω και λίγο, διασταλεί.

Ο ζωγράφος Άρης Κουτρουλής

Ο Άρης Κουτρουλής γεννήθηκε στην Αθήνα το 1938. Σε ηλικία 13 ετών ταξίδεψε και εγκαταστάθηκε στην Αμερική όπου ζει και εργάζεται μέχρι σήμερα. Το 1961 αποφοίτησε από το κρατικό πανεπιστήμιο της Louisiana με πτυχίο στις καλές τέχνες. Αμέσως του απονεμήθηκε μια διετής υποτροφία του ιδρύματος Ford για να σπουδάσει λιθογραφία στο διάσημο Τamarind Lithography Workshop στο Los Angeles της California. Το 1964 έγινε δεκτός ως καθηγητής ζωγραφικής και λιθογραφίας στην Ακαδημία Τεχνών του Bloomfield Hills στο Michigan. Έλαβε το Master’s degree στις καλές τέχνες το 1966 και διορίστηκε ως βοηθός καθηγητής για να διευθύνει το νέο εργαστήριο λιθογραφίας στο τμήμα τέχνης του κρατικού πανεπιστημίου Wayne στο Detroit του Michigan. Το 1976 κλήθηκε να διευθύνει ως επίκουρος καθηγητής το τμήμα ζωγραφικής στο Center of Creative Studies του College of Art and Design στο Detroit, και έγινε τακτικός καθηγητής και πρόεδρος του Fine Arts Department το 1980. Ο Κουτρουλής έχει τιμηθεί με πολυάριθμες διακρίσεις (μεταξύ άλλων του National Endowment for the Arts, του Michigan Council for the Arts, των βραβείων των ιδρυμάτων Ford και Mellon). Συμπεριλαμβάνεται στο Who’s who του Midwest, East και στο Who’s who in the world. Έργα του έχουν εκτεθεί σε όλες τις Ηνωμένες Πολιτείες, στην Ελλάδα και στην Ιαπωνία ενώ συμπεριλαμβάνονται σε συλλογές σημαντικών μουσείων (μεταξύ άλλων, του Museum of Modern Art της Νέας Υόρκης, στη National Gallery της Ουάσιγκτον και του Detroit Institute of Art). Στην Ελλάδα έργα του βρίσκονται σε μουσεία τέχνης και ιδιωτικές συλλογές.

Common Ground Artists clockwise from chair Arthur Wenk, Aris Koutroulis, Bill Jordan, George Ettl, Alden Smith, Bradley Jones, 1969

hypodermic, 1976

1972, Aris Koutroulis with "Poetic Electricity"

Caroline's garden 2, 1968

__________________________________________________

έργα από την "ελληνική σουίτα" (1963)

___________________________________________________

for the winner, ca 1982

series 1987

Emergence 1, 1991

Fall Series #51985

__________________________________________________

έργα του 21ου αιώνα

Ο Άρης Κουτρουλής μου έκανε την τιμή να μου χαρίσει το κόσμημα εξωφύλλου για το επόμενο ποιητικό βιβλίο μου.

ΑΝΑΛΗΨΗ

Σαν αιωρούμενο φύλλο, από το βάθος του φωτός,
έρχεται όλο και πιο δυνατά
το adagio από το κοντσέρτο για κλαρινέτο σε λα μείζονα του Mozart
(μια τέτοια, μάλλον, μουσική θ’ ακούγεται).

ΙΟΡΔΑΝΗΣ

"ανάστα, ελθέ η πλησίον μου, καλή μου, περιστερά μου, ότι ιδού ο χειμών παρήλθεν, ο υετός απήλθεν, επορεύθη εαυτώ, τα άνθη ώφθη εν τη γη, καιρός της τομής έφθακε, φωνή της τρυγόνος ηκούσθη εν τη γη ημών, η συκή εξήνεγκεν ολύνθους αυτής, αι άμπελοι κυπρίζουσιν, έδωκαν οσμήν. ανάστα, ελθέ, η πλησίον μου, καλή μου, περιστερά μου, και ελθέ, συ περιστερά μου, εν σκέπη της πέτρας, εχόμενα του προτειχίσματος · δείξον μοι την όψιν σου, και ακούτισόν με την φωνήν σου, ότι η φωνή σου ηδεία, και η όψις σου ωραία."

Στο ‘τραγούδι του νέου και της νέας’
ακούγεται το flower duet από την Lakmé του Delibes.
Οι δυο τους πέρα, στην αρχή του παντός.
Η επαφή μόνο στα μάτια.
Σαν δυο φωνές
που αγγίζουν τα δάχτυλα, τους δείκτες,
(όπως στην τοιχογραφία του Michelangelo στην Capella Sistina)
περιελίσσονται στον αέρα, ενωμένοι στην απόλυτα ουσία.
Αυτή, ένα μωβ χρώμα.
Αυτός, η αχλή που την ακολουθεί.

ΣΚΑΜΑΝΔΡΟΣ

ιερόν πτολίεθρον έπερσεν

Σε μέτρια ένταση η Pavane του Fauré
με συνοδεία αναπαίστων.
Όλα ξεκινούν μ’ έναν έκπτωτο ήχο · οι παρόντες ενδύονται ρούχο λευκό
για τις ανάγκες της οδοιπορίας.
Άγνωστη η συνέχεια.