στον Γ. Ρ.

Μα μήπως και τα χρόνια που δεν σε γνώριζα
μια εξορία δεν ήταν; Τώρα πια
πολιτογραφήθηκα ενάρετος στη βασιλεία σου.
Υποτάσσομαι και νομιμοφρονώ.

Μ’ έδιωξαν σε πολλές εξορίες. Χειρότερη ήταν
ανάμεσα στους ανθρώπους.
Να μην ακούν ούτε τον ψίθυρο ούτε το ουρλιαχτό.
Εγώ να φωνάζω στα κύματα, να ασκώ τη φωνή μου
για το ανεπίδοτο. Μάτωνα ελπίδα, ο φόβος μου
υπερνικούσε τα απίστευτα.
Ήμουνα πλέον ένας ατόφιος ήρωας. Κανείς
δεν έπρεπε να ξέρει, ούτε οι προστάτες ούτε οι δήμιοι,
πως έκλαιγα τις νύχτες κάτω απ’ το πρόσωπο του αλώβητου,
πως κράταγα υπομονή με σαπισμένα δάχτυλα
– ευτυχώς, αντί για την ψυχή μου. Ώσπου ήρθες εσύ.
Ωραίος πρίγκιπας , κι ωραίος πάει να πει στην ώρα του.
Είχα επιτέλους μιαν εικόνα να κοιτάζω,
τόσο που είχα ξεχάσει πια για χρόνια τη μορφή μου.
Ολοκάθαρο κάτοπτρο με το είδωλό μου να του μοιάζω,
κάποιον να με θαμπώνει.
Πήγαινα πίσω απ’ την επίπεδη επιφάνεια, τη γυαλιστερή,
για να σε βρω – πουθενά. Εσύ φανερωνόσουν
μόνον όταν σε κοίταζα κατάματα, για θαυμασμό
ή για αναμέτρηση.

Με όπλο τους στίχους

Ήτανε κείνη τη νυχτιά που φύσαγε ο Βαρδάρης,
το κύμα η πλώρη εκέρδιζεν οργιά με την οργιά.
Σ' έστειλε ο πρώτος τα νερά να πας για να γραδάρεις,
μα εσύ θυμάσαι τη Σμαρώ και την Καλαμαριά.

Ξέχασες κείνο το σκοπό που λέγανε οι Χιλιάνοι
-- Άγιε Νικόλα φύλαγε κι Αγιά Θαλασσινή. --
Τυφλό κορίτσι σ' οδηγάει, παιδί του Modigliani,
που τ' αγαπούσε ο δόκιμος κ' οι δυο Μαρμαρινοί.

Νερό καλάρει το fore peak, νερό και τα πανιόλα,
μα εσένα μια παράξενη ζαλάδα σε κινεί.
Με στάμπα που δε φαίνεται σε κέντησε η Σπανιόλα
ή το κορίτσι που χορεύει απάνω στο σκοινί:

Απάνου στο γιατάκι σου φίδι νωθρό κοιμάται
και φέρνει βόλτες ψάχνοντας τα ρούχα σου η μαϊμού.
Εχτός από τη μάνα σου κανείς δε σε θυμάται
σε τούτο το τρομαχτικό ταξίδι του χαμού.

Ο ναύτης ρίχνει τα χαρτιά κι ο θερμαστής το ζάρι
κι αυτός που φταίει και δε νογάει, παραπατάει λοξά.
Θυμήσου κείνο το στενό κινέζικο παζάρι
και το κορίτσι που 'κλαιγε πνιχτά μες στο ρικσά.

Κάτου από φώτα κόκκινα κοιμάται η Σαλονίκη.
Πριν δέκα χρόνια μεθυσμένη μου 'πες «σ' αγαπώ».
Αύριο, σαν τότε, και χωρίς χρυσάφι στο μανίκι,
μάταια θα ψάχνεις το στρατί που πάει για το Dépôt.

Νίκος Καββαδίας, Θεσσαλονίκη, Πούσι (1947)

Ρωμανού του Μελωδού

μνήμη και αγάπη

Το σ’ αγαπώ που δεν σου είπα
το έχω χάσει κάπου ανάμεσα στη δεύτερή μου σκέψη.

Μία στιγμή, τόσο διαρκεί, όσο η επιθυμία
και η ματαίωσή της, κι ύστερα
τόσες αμέτρητες στιγμές στην επανάληψη
της μνήμης, της ανάμνησης
και τώρα
στην ώρα αυτή που το διαβάζεις. Μάταιο
σ’ αγαπώ. Ή μάταια σ' αγαπώ;

Η απάντηση βρίσκεται πάνω στο χαρτί.
Και η τιμωρία επίσης.

Κ. Π. Καβάφης

29 Απριλίου 1863 - 29 Απριλίου 1933

Επέστρεφε

Επέστρεφε συχνά και παίρνε με,
αγαπημένη αίσθησις επέστρεφε και παίρνε με—
όταν ξυπνά του σώματος η μνήμη,
κ’ επιθυμία παληά ξαναπερνά στο αίμα·
όταν τα χείλη και το δέρμα ενθυμούνται,
κ’ αισθάνονται τα χέρια σαν ν’ αγγίζουν πάλι.

Επέστρεφε συχνά και παίρνε με την νύχτα,
όταν τα χείλη και το δέρμα ενθυμούνται...

ακούστε

Έλλη

ανταποκρίνομαι στην πρό(σ)κληση του Δημήτρη Μαμαλούκα να γράψω τις 7 πιο αγαπημένες μου ταινίες. Αδιέξοδο... Ποια να κρατήσω και ποια να αφήσω? Τελικά σκέφτηκα να πιαστώ από ένα και μόνο κριτήριο. Την απόλυτη μαγεία. Και μόνο. Εκεί που σταματάει η λογική κι ανοίγεται ο παράδεισος. Σ' ένα βλέμμα. Σε μια αναπνοή....
Ξεκινάμε λοιπόν.

Elli Lampeti - Irma h glykia.mp3

1. Αδούλωτοι Σκλάβοι (1946, Βίων Παπαμιχάλης)

Η Τατιάνα

2. Ματωμένα Χριστούγεννα (1951, Γιώργος Ζερβός)








3. Κυριακάτικο ξύπνημα (1954, Μιχάλης Κακογιάννης)

Η Μίνα

(η χαρά της ζωής...)





4. Κάλπικη λίρα (1955, Γιώργος Τζαβέλλας)

Η Αλίκη

( να την ζωγραφίζεις και να σου λέει "Σ' αγαπώ")

5. Το κορίτσι με τα μαύρα (1956, Μιχάλης Κακογιάννης)

Η Μαρίνα

(εδώ κανένα σχόλιο...μόνο ένα βλέμμα)

"Γιατί δεν είναι ντροπή νάγαπάει κανείς. Ντροπή είναι να λέει ψέμματα και να φοβάται"

6. Το τελευταίο ψέμα (1958, Μιχάλης Κακογιάννης)

Η Χλόη

(να χορεύει και να λύνονται τα μαλλιά της)

7. Il relitto - το χαμένο κορμί (1961, Μιχάλης Κακογιάννης)

Η Liana (δεν την έχω δει...την ψάχνω)

και για όσους δεν κατάλαβαν...

καθένας ζει με τους μύθους του...

ΤΕΛΟΣ

μπάλα στους :

Λεία Βιτάλη

Καιρό

Αναγνώστρια

Librofilo

chalex

kakos belas και

Mhxeirotera

ΜΝΗΜΟΝΕΥΕΤΕ ΔΙΟΝΥΣΙΟ ΣΟΛΩΜΟ

carmen seculare

ΝΙΚΟΣ ΣΚΑΛΚΩΤΑΣ (8/3/1904 - 19/9/1949)

08 Track 8.wma

ευτυχώς, γεννήθηκες...

Ανδρέας Εμπειρίκος

Είναι τα βλέφαρά μου διάφανες αυλαίες
Όταν τ' ανοίγω βλέπω εμπρός μου ό,τι κι αν τύχει
Όταν τα κλείνω βλέπω εμπρός μου ό,τι ποθώ.

"Πουλιά του Προύθου", Ενδοχώρα (1945)

αφιερωμένο στον ποιητή Ηλία Μαργιόλα