θέλω για μια φορά

να σε κοιτάξω έναν αιώνα

Γιώργος Μπροτάκης, Ηχηρές αντανακλάσεις, Αθήνα 2007

Πού είσαι, πού είσαι, ακριβή μου αγάπη;

Κι ούτε τα χέρια σου δεν έχω αγγίξει ακόμα.

Ούτε τη μυρωδιά σου κράτησα,

δεν περπατήσαμε μαζί

και δεν αφήσαμε τους ίσκιους μας σε ξαφνική λιακάδα.

Πού είσαι, πού είσαι, μακρινή μου αγάπη;

Πώς να μετράω πια το χρόνο,

αφού δεν είν’ εδώ τα δάχτυλά σου;

Σε ποιο θεό να προσευχηθώ με αφίλητα χείλη;

Πού είσαι, πού είσαι, σκοτεινή μου αγάπη;

(Κώστας Μόρφης, Παραλήπτης Άγνωστος, Αθήνα 2006)

carmina AMAbiLIA

ΜΕΤΑ
ΤΟΠΙΣΗ

Η θέληση για έκθεση, βορά και λεία
είν’, καθώς λένε οι πολλοί, ανωμαλία.
Τίποτε τώρα πια δεν σου ανήκει εσένα,
σε κύτταρα εγκεφαλικά φωλιάζουν ξένα.
Ίσως μπορεί κανείς να υποθέσει
πως βρίσκουν και κρατούν λαθραία θέση
να μεταφέρουν τη ζωή σου μες στους άλλους,
σε ζωντανά μυαλά ή σε καβάλους…

Κώστας Μόρφης, Παραλήπτης Άγνωστος (2002)

(ακούμε την Ευτέρπη,

από την ραψωδία για βιολοντσέλο και ορχήστρα

του Μίκη Θεοδωράκη)

Κώστας Μόρφης

R a g t i m e – π ρ ο ε τ ο ι μ α σ ί α


Εκεί έβλεπες μόνη τριγύρω τη βιασύνη
Σκληρές ανάσες
Μάτια έξω απ’ τα μάτια και άδεια βήματα. Κανείς

δεν πρόσεξε
σχεδόν
τον άντρα που κρατούσε
στα χέρια του ξύλινο σώμα του έρωτα.

Μόνοι κάτω απ’ το φως
Έγραφαν γύρω το σκοτάδι τους
Οι δυο τους μια παρένθεση στο χώρο,
Ένα σύμπαν
Ολόκληρος ο έρωτας σε μια ρωγμή ελάχιστη στο χρόνο.

Το ένα του χέρι ψηλά χάδι στο μπράτσο
Το άλλο κατρακυλούσε στις καμπύλες, όχι με βιασύνη
Αργά, γνώριζε πότε θ’ ακουμπήσει τις χορδές να τις ταράξει
Κι η μνήμη της αγάπης τώρα τριγμός στα δάχτυλα
Κι η μνήμη των δαχτύλων τώρα βόγκος στο σώμα
Όπως ανέβαινε βαθιά μες απ’ το σώμα του.

Τόσο μόνοι, τόσο ακέραιοι και μόνοι, λίγο μετά από κατακλυσμό
Έγερνε πάνω του και γύρω
Ώσπου το σώμα
Πήρε το σχήμα της αγάπης του.

Άργησα εκεί να τους κοιτάζω.

Ένας άντρας σφιχτά αγκαλιασμένος μ’ ένα τσέλο.

Ωραίοι,
Σαν την αγάπη που ήθελα να πω.

από τη συλλογή "Παραλήπτης Άγνωστος", Αθήνα 2006

(Ακούμε μουσική του Βασίλη Γκότση.

Στο τσέλο ο Ορέστης Ζαφειρόπουλος.)

ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ 3 (ποιητικές εκλεκτικές συγγένειες)

Πέτρος Ακρίβος (Αθήνα, 1971)


ΣΗΜΕΙΑ


Το σώμα μου περισπωμένη πάνω στο δικό σου
Τα χέρια σου παρένθεση στο χώρο
Κι οι ανάσα μας ένα θαυμαστικό.
Θέλω να διαρκέσει, σβήσε την τελεία
Ή μάλλον βάλε κι άλλες δυο,
Ν’ αποσιωπήσουν τον παράδεισό μου.

(από τη συλλογή «Δείξε μου», 2002)

ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ 2 (ποιητικές εκλεκτικές συγγένειες)

Φαίδων Κλέωνος (Λάρνακα, 1959)


Στον αυτισμό του πάθους μου,
εάν μπορώ ν’ ανακαλέσω
τη γεύση από το στόμα σου,
τη μυρωδιά από την έκστασή σου,
είμαι θεός
– μόνο εκπεσών –
αφού το σώμα μου,
που μόνο θέλει,
δεν θυμάται.

(από τη συλλογή “Να έρχεσαι”, 2000)

ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ 1 (ποιητικές εκλεκτικές συγγένειες)

Κωνσταντίνος Μόρφης (Θεσσαλονίκη, 1964)

Αυτός που βλέπεις, που αγγίζεις, που ποθείς
Που κάθε μέρα τον γεννάς, τον ανασ(τ)αίνεις
Είσαι εσύ κι η προβολή σου στη ζωή
Για μένα.

(από τη συλλογή “παραλήπτης άγνωστος”, 2002)