απ' την αγάπη

η ανάμνηση του φίλου

έξαφνα παίρνει

την κρυφή μορφή τού

8 Οκτωβρίου 2008

(πώς αλλιώς, αφού αγαπιούνται οι άνθρωποι)

βρε...λες;

στον σαμάνο απ' τον ουμάνο

τις τελευταίες μέρες ακούω μανιωδώς

τον Φορτίνο Σαμάνο του Θανάση Παπακωνσταντίνου

(πάντα, όταν μ' αρέσει ένα τραγούδι,

κολλάω στο άκουσμά του για καιρό

μέχρι να με διαλύσει).

κι ύστερα...πέφτω ξαφνικά πάνω σ' αυτή την είδηση.

το θαύμα ζει παντού,
ακόμη και

μέσα στο πιο ζοφερό σκοτάδι.

Το σ’ αγαπώ που δεν σου είπα
το έχω χάσει κάπου ανάμεσα στη δεύτερή μου σκέψη.

Μία στιγμή, τόσο διαρκεί, όσο η επιθυμία
και η ματαίωσή της, κι ύστερα
τόσες αμέτρητες στιγμές στην επανάληψη
της μνήμης, της ανάμνησης
και τώρα
στην ώρα αυτή που το διαβάζεις. Μάταιο
σ’ αγαπώ. Ή μάταια σ' αγαπώ;

Η απάντηση βρίσκεται πάνω στο χαρτί.
Και η τιμωρία επίσης.

απορία

πώς θα ήταν άραγε αν απαντούσε το εγώ στο εσύ; κι αν, τότε αντικρυστά ή να παρεμβάλλεται; οπωσδήποτε το εγώ κρύβει πάντα μια δύναμη αλαζονείας ή αφέλειας, δεν έχει σημασία. πάντως αλήθειας και αμεσότητας. θα το δοκιμάσω.

εκείνη η μέρα που δεν ήρθε...

εκείνη η μέρα που δεν ήρθε
είχε παντού τα δάχτυλά σου
γύρω το απροσδόκητο χιόνι
έπεφτε και μαζί μας ουρανός
κάτω σκορπίζοντας τριγύρω
το μέγα πάθος που δεν άντεξα
πάνω στη σάρκα μου σφιχτά
εκείνη η μέρα που δεν ήρθε

Chiaroscuro


Τα κακά ποιήματα πρέπει να τα πετάς.
Μόνο τα καλά ποιήματά σου να κρατάς, να τα εκδίδεις.
Να προφυλάσσεις εσένα και τους άλλους από τη μετριότητα,
που βλάπτει πιο πολύ απ’ την ανοησία.
Καλός ποιητής είναι ο αυστηρός αναγνώστης της ποίησής του.
Ο επιλεκτικός.
Ο κυρίαρχος των εκφραστικών του μέσων.

Πού ακουμπάνε τα καλά ποιήματα;
Ποια μετριότητα τα ανάστησε με μέγεθος
σκοτεινής κατακρήμνισης;

Μες στο σκοτάδι του chiaroscuro
βλέπω αχνές μορφές
να παραστέκουν
την αμείλικτη λαμπερή σάρκα
που δυναστεύει το πρώτο επίπεδο.

ΣΥΝ-ΕΡΓΟΙ


«του λόγου δ’ εόντος ξυνού
ζώουσιν οι πολλοί
ως ιδίαν έχοντες φρόνησιν».

Ηράκλειτος

Πόση πραγματικότητα να συμπυκνώσω;
Και ποια πραγματικότητα είναι πιο αληθινή;
Αυτή που ανακαλύπτω με τη σκέψη μου;
Αυτή που στερεώνω με τις λέξεις;
Αυτή που αφήνω – ή κατορθώνω – να ξεγλιστρήσει σ’ εσένα;
Ποιος απ’ τους δυο μας είν’ ο δράστης; Ποιος αποδέχεται;
Το ποίημα το γράφουμε μαζί.
Η αλήθεια διαχέεται αέναα.
Δες – πρόφτασέ την!

(Όταν γράφεις το ποίημα, θεμελιώνεις
ένα οικοδόμημα δίχως τέλος,
αν αυτό θελήσει ο χρόνος).

τοσαχρονιαμετακι
ακομηδενμπορωνα
τουςχαρισωτονουρ
ανοπουειδαμεμαζι

στη Λεία

Όλα τα ποιήματά μου αστράφτουν τελειωμένα
– πόσο, στ’ αλήθεια, με τυφλώνουν –
ύστερα αρχίζουν να γυμνώνονται ένα ένα
και να θαμπώνουν έτσι καθώς αφήνονται μακριά μου
έτσι που παραδίνονται στο χρόνο και στους άλλους
λες και τους κλέβουνε τη σάρκα και τα λιώνουν
και μένω εγώ να τα κοιτάζω πια σαν ξένα
και μένω εγώ να τα κοιτάζω πια σαν ξένα
και τότε
ανοίγονται σε μένα
όπως ποτέ δεν είχανε πρωτύτερα ανοιχτεί
ολόφωτα
αφτιασίδωτα, αχνά
μες στην αλήθεια που τα γέννησε,
μέσα στο ψέμα που καιρό τα είχα κλείσει
και τότε βλέπω πότε θα ’πρεπε να τα ’χα σκίσει
ή πότε αυτά με σκίζουνε ξανά.

Ημερολόγιο απουσίας

ή

Πώς να μετράτε το χρόνο

Με άλλον κόσμο μέσα στον κόσμο μου
σε έψαξα, αναζητούσα
τις γραμμές σου, την αίσθησή μου.
Βάδιζα τις διαστάσεις του καινούργιου σκηνικού :
εγώ η αλλαγή
εσύ η απουσία · τρίτη ο χρόνος.


Δεν ξέρω τι μετράει πιο πολύ :
που δεν θα σε ξαναδώ ή
που δεν θα είμαι ο ίδιος να σε ξαναδώ;
Έπαψα να υπολογίζω πια με χρόνια ·
υπολογίζω πόσο σβήνει η ανάμνησή σου,
όπως με τους βαθμούς πρεσβυωπίας (είναι κι αυτό ζήτημα ωριμότητας).


Πήγα εκεί που ήσουν το πρώτο βλέμμα -
τώρα είσαι το μόνο.
Δεν θέλω νά 'ρθεις ·
μου φτάνει μόνο νά 'ρχεσαι.
Είναι αλήθεια λοιπόν
πως τίποτα δε χάνεται,
μόνο μεταστοιχειώνεται.
Γιατί,
αν δεν έλειπες τόσο,
αν δε σε ζύγιζα στη μνήμη μου,
πού θα ήταν τα λόγια;
Δίνω το σώμα σου στον αγύρτη καιρό,
για να ξεκλέψω υπόλοιπα.


Άραγε νά 'ξερες
πως χρόνια αργότερα
τα θρύψαλα που μού 'διναν τα χέρια σου
θα γίνονταν πληγή-πληγή
η αναπλήρωση της απουσίας;


Ξαναγυρίζω, ξανα-
γυρίζω
όχι στο έγκλημα,
μα στην ηδονική παρ-
άκαιρη σκηνοθεσία του.
Θύμα του θύτη που άλλοτε ήμουν.


Πάλι
διαβάζοντας τα λόγια μου
βρήκα πολλές φορές τη λέξη (ή την πράξη) ποίημα.
Συστροφή ·
ίσως,
γιατί τα γύρω κι έξω απ' αυτό
δεν αναπαύονται μες στη σελίδα μου
(ή λαθραία φωτογραφίζω το πριν).


Η μνήμη
αφήνει ίχνη διαρρήκτη
και έχει την οίηση
ανακριτή.
Άλλον
πάντα σε βρίσκει
σ' αφήνει
Άλλον.
Το νερό στο ίδιο ποτήρι
αλλιώτικο.
Οι σταγόνες
που ξέφτισαν
σε επιφάνειες τραχιές,
άλλες εξατμισμένες
πάνω απ' το φλογισμό της διεκπεραίωσης ·
δεν περαιώθηκαν.


Να ξαναζώ αισθήσεις
είναι κι αυτό μια
ανάδρομη αφήγηση.
Η διευθέτηση των λέξεων
ζωή; Μετά

θα
αφηγείσαι
την ανάμνηση του γεγονότος ή
το γεγονός της ανάμνησης;
Πανδαμάτειρα αχρονία.


Πόσο απ' το Τώρα
πάλλεται
σ' εκείνον τον προαιώνιο ρυθμό;
Το αίμα (ή μόνο βλέμμα;) που ανταλλάξαμε
θα είναι πάντα εκεί
να ρέει
σκιά στο είδωλο, και μαζί καθρέφτης
αμείλικτος,
συνεργός
ο άνεμος
στα δέντρα
ο ίδιος φύσαγε
δεν είχα λόγια να του δώσω.
Τα δέντρα σμίξανε ανάμεσα.
Πού είν' ο υλοτόμος της απόστασης;
Ένας εμπρηστής, έστω

πρώτη δημοσίευση στο περιοδικό ΠΟΙΗΣΗ
(τ. 25, Ιούνιος 2005)

Η ΜΟΝΑΞΙΑ ΤΟΥ ΠΟΙΗΤΗ

Η μοναξιά του ποιητή
δεν είναι η μοναξιά της εποχής του.

Αναμετριέται με τις δυνάμεις
κι αφήνει πίσω να στοιχειώνουν ανάμεσα στις λέξεις
όσα δεν είπε.

Σαν κάτι ατέλειωτα (τα λένε) γλυπτά του Michelangelo
που θέλουν να ξεφύγουν από την τυραννία της πέτρας
κι όμως είναι αληθινά ελεύθερα
γι’ αυτόν που βλέπει πόδια να σαλεύουν μες στο μάρμαρο
και γίνεται ο γλύπτης,
και γίνεται ο ποιητής,
διαβάζοντας τους στίχους
συμπληρώνει το τελικό τους νόημα
και την αρχική μοναξιά που τους γέννησε.

ΤΟ ΕΡΓΟ ΘΑ ΛΕΓΕΤΑΙ "ΑΝΑΜΝΗΣΗ"

Θέλω να στείλω μιαν ανάμνηση στο μέλλον
μισοφτιαγμένη απ’ την τωρινή παρόρμηση,
άμορφη να μετεωρίζεται
στον μεγάλο λιθοξόο
και με σμίλη των ανθρώπων ανάσες.

Όταν αργότερα την ξαναβρώ αγνώριστη
να σέρνει μυρωδιές και αγγίγματα,
τα πιο πολλά τυχαία,
βαριά απ’ τις σκέψεις που κυοφόρησε,
διάτρητη απ’ τα αισθήματα
και κρύα
αλλά προπάντων άλλη απ’ αυτήν που τώρα φτιάχνω,
(ή μήπως άλλος θα ’μαι εγώ, όταν την ανασύρω;)
θα την κοιτάξω με πελώρια μάτια
- αποδοχής ή απόρριψης δεν έχει σημασία -
εκείνο που μετράει είναι πως πήραμε έναν δρόμο,
καθένας τον δικό του δρόμο,
αυτή αργά να εκτελεί την τωρινή αβεβαιότητα
κι εγώ στο μέλλον προβολή παλιάς σκηνοθεσίας.

Εσείς, για τόσα χρόνια θεατές,
(και τώρα που σας προκαλώ κι ερήμην μου)
να της φερθείτε, το λιγότερο, παράφορα.

και νυν τάλας ναυαγός απολέσας φίλους
εξέπεσον εις γην τήνδε ·

Ευριπίδη, Ελένη, 408-9

Ευτυχώς,
ναυάγησα σ’ αυτήν τη γη, θλιμμένος, δίχως φίλους

ναυάγησα σημαίνει κατά τύχη (κι η τύχη είναι media vox)

σ’ αυτήν τη γη που κάθε μέρα προσπερνούσα
– τίποτα –
ώσπου ήρθε η προπαραδείσια σιωπή

θλιμμένος όταν, κι όχι
θλιμμένος που ναυάγησα

δίχως φίλους, δεν έχει αλλιώς
ενώ το πλοίο βούλιαζε,
ξεντύθηκα τους φίλους και βούτηξα στα σκοτεινά νερά
(ακόμη βλέπω το σώμα μου άκρη-άκρη στην πλώρη)
να κολυμπήσω μέχρι την έρημη ακτή,
με την ανεξερεύνητη πάντα ενδοχώρα ·
από ’κει μέσα βαθιά ακούω να ’ρχονται
ασχημάτιστα τραγούδια.

Άρη Κουτρουλή

"Cliche Verre"


ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΑΣΗΜΕΝΙΟ ΔΑΣΟΣ


Όρθια δέντρα πλάι-πλάι μέσα στο ασημένιο δάσος
απλώνουν τα κλαριά τους, αγγίζονται και κάτω οι ρίζες τους
μιλούν στα χώματα.

Ο χρόνος μένει πάντα έξω από το ασημένιο δάσος,
κι αν κάποτε εισχωρεί,
είναι για να ξαναζητήσει το χαμένο του όνομα
από το στόμα των πουλιών που γεννηθήκαν μόλις χτες.

Έτσι καθώς ανοίγονται και σμίγουν τα κλαριά
απ’ τα δέντρα
πετάνε πάνω τα πουλιά, φεύγουν κλαρί-κλαρί
βαθιά μέσα στο ασημένιο δάσος
κι επιστρέφουν τη νύχτα για το τραγούδι τους.

Ποτέ κανένα πουλί δεν τραγούδησε τόσο καθαρά,
όπως μέσα στο δέντρο που κρατάει τη φωλιά του
κι άλλο κανένα δέντρο δεν ποτίζει το πουλί με μέλι πιο γλυκό,
έτσι καθώς ανεβαίνει απ’ το πάντοτε.

Τη γλώσσα για να τραγουδήσουν τα πουλιά
δεν τη μαθαίνουν,
τη γεννούν από το φύσημα του αέρα, απ’ των κλαριών την κίνηση
κι από του δέντρου τους χυμούς
και κάθε φύλλο μια αιωνιότητα, κάθε τους τραγούδι αρχή.

Όσο κι αν σμίγουν τα κλαριά, όσο κι αν γυροφέρνουν τα πουλιά
είν’ ολοκάθετα βασίλεια τα δέντρα, με ρίζες
που μιλούν στα χώματα.

πολλ’ οιδ’ αλωπηξ
αλλ’ εχινος εν μεγα.

Με σκέρτσα και με κορδελίτσες
Σαν ντελικάτες κοπελίτσες
Γράφετε φίνα ποιηματάκια
Και τα γεμίζετε τελίτσες.

To make it new!
To make it new!
Μα η στροφή του τιμονιού
Να έχει και μια ρότα.

Τα ’λεγε κι ο σοφός παππούς
Κάνετε ’σεις κόλπα αλεπούς
Μα ο εχίνος ένα
Μεγάλο που γεννά καρπούς.

Άραγε είσαι
αυτό που φαίνεται
ή μήπως
φαίνεται
αυτό που τώρα
μοναχά μπορείς να είσαι;

Χρόνια μετά
- το βλέπω -
ό,τι δεν θα ’σαι
ξεχωριστά θα φτιάχνει
ό,τι θα ’χεις γίνει_

Στο μέρος της απόλυτης σιωπής
δεν θα σε πάρω μαζί, φίλε μου,
-δεν το μπορώ και δεν το θέλω-
θα πάω μόνος.
Εσύ θά 'ρθεις μετά
μήπως και μυρίσεις στα χέρια μου
όσα άγγιξα.