Ρουμπαγιάτ
Καλύτερα που έφτασες τόσο αργά
Έμαθα πια, δεν ωφελεί πολύ γοργά
Τώρα θα σου χαρίζω πάντα τα φιλιά
Με της ανάσας μου τα πρώτα σύνεργα.
Εσύ μου έχεις δώσει στόμα και μιλιά
Κι έχεις ανοίξει πλώρη μου την αγκαλιά
Να πλέουν πάνω τα βαθιά μου όνειρα
Και να τα κλείνω μέσα με σφιχτή θηλιά.
Παντού σε βλέπω να ’σαι ολόγυρα
Εσύ, μοναδική μου λατρευτή Κυρά,
Μυρίζεις κρίνα, πίστη κι αθωότητα
Κι ας μ’ έχεις ρίξει μόνο σε φριχτή πυρά.
Μακρύ ταξίδι στην αιωνιότητα
Φτάνει το σπέρμα ζωντανό, κοίτα!
Γλιτώνει απ’ της φθοράς τα μαύρα κάτεργα
Μαθαίνει όλα, τα ρητά και τ’ άρρητα.
