Ένας άντρας απ’ τη Χάγη
Με το νου τρέλες παράγει
Κι έφτιαξε ένα μπαλόνι
Στο φεγγάρι είχε τιμόνι
Ο πλανεμένος άντρας απ’ τη Χάγη.
Με το νου τρέλες παράγει
Κι έφτιαξε ένα μπαλόνι
Στο φεγγάρι είχε τιμόνι
Ο πλανεμένος άντρας απ’ τη Χάγη.
Ένα μικρό κορίτσι απ’ την Πορτογαλία
Όλο κατέβαζε ιδέες για τη ναυτιλία
Σκαρφάλωσε λοιπόν σε δέντρο
Τη θάλασσα να δει στο κέντρο
Μα είπε πως δεν το κουνάει απ’ την Πορτογαλία
Όλο κατέβαζε ιδέες για τη ναυτιλία
Σκαρφάλωσε λοιπόν σε δέντρο
Τη θάλασσα να δει στο κέντρο
Μα είπε πως δεν το κουνάει απ’ την Πορτογαλία
Μια κοπέλα είχε μύτη με ρουθούνια
Που της έφτανε ως κάτω στα τακούνια
Κι έτσι πήρε μια γριά
Να βαδίζει μακριά
Και να κουβαλάει μύτη και ρουθούνια
Γέροντα στο Βερολίνο
Και αδύνατο σαν σπίνο
Μία μέρα στη βιασύνη
Τον τυλίξανε στη ζύμη
Και τον ψήσαν λουκουμά στο Βερολίνο
Και αδύνατο σαν σπίνο
Μία μέρα στη βιασύνη
Τον τυλίξανε στη ζύμη
Και τον ψήσαν λουκουμά στο Βερολίνο
Έναν παράξενο άντρα από τη Δύση
Με στολισμένο ρούχο είχανε ντύσει
Τον ρωτούσανε «Σου κάνει;»
Κι απαντούσε «Σα φουστάνι!»
Ο δύστροπος ο άντρας απ’ τη Δύση
Με στολισμένο ρούχο είχανε ντύσει
Τον ρωτούσανε «Σου κάνει;»
Κι απαντούσε «Σα φουστάνι!»
Ο δύστροπος ο άντρας απ’ τη Δύση
Μια γριά χαζή, σκέτο στουρνάρι
Ήθελε να κάτσει πάνω σε πουρνάρι
Κι ένα αγκάθι, ε ρε γούστα!,
Της κομμάτιασε τη φούστα
Κι έπιασε η γριά να κλαίει σα στουρνάρι
Ήθελε να κάτσει πάνω σε πουρνάρι
Κι ένα αγκάθι, ε ρε γούστα!,
Της κομμάτιασε τη φούστα
Κι έπιασε η γριά να κλαίει σα στουρνάρι
Στο καπέλο που φορούσε μια κοπέλα
Ήρθαν κι έλυσαν πουλάκια την κορδέλα
Κι απαντούσε : «Δε με μέλλει,
Ας καθίσει όποιο θέλει»
Και δεχόταν τα πουλάκια η κοπέλα
Ήρθαν κι έλυσαν πουλάκια την κορδέλα
Κι απαντούσε : «Δε με μέλλει,
Ας καθίσει όποιο θέλει»
Και δεχόταν τα πουλάκια η κοπέλα
μετάφραση Γιάννης Ευθυμιάδης
