Κυριακή, Φεβρουαρίου 18, 2007

ΔÉΛΕΑΡ



Με αφορμή την πολύ καλή παρουσίαση του περιοδικού Δέλεαρ από την Σταυρούλα Σκαλίδη παρουσιάζω ξανά 4 ποιήματα που δημοσιεύτηκαν στο 9ο τεύχος του. Το εξαμηνιαίο λογοτεχνικό περιοδικό Δέλεαρ (Εγχειρίδιο Ελληνικής και Ξένης Ποίησης, όπως το ονομάζει η ποιήτρια και εκδότρια Ασημίνα Χασάνδρα) κυκλοφορεί από τον Ιούνιο του 2000.


Η ΠΡΩΤΗ ΜΕΡΑ ΤΗΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ


Βγαίνω λοιπόν απ’ την αρρώστια
έξω, εκεί που πάντα ρέουν τα πράγματα
και δεν με βρίσκουν, μόνο εγώ τα συναντώ
με κόπο
πρέπει τώρα να σκεφτώ πώς ένα τέτοιο ξύπνημα
θα ζήσω δικαιωμένο,
όταν τα όνειρα αφήνουν
απρόσμενο φως στον ορίζοντα
κι αυτήν τη ζωηρή ανάταση δεν θέλω,
δεν αρκεί
να βλέπω στη ματιά των άλλων
τώρα που οι σκιές κρύβονται
κάτω απ’ τα πράγματα
ένα ποτάμι ενώνει
κάτω απ’ τα πράγματα
όπως ανάσα ελεύθερη
(γι’ αυτό εκπνέω πάντα δυνατά στο άπειρο) ποιος
να τη σταματήσει; Απ’ το παράθυρό μου στο παράθυρό σου
μπαίνει στο χώμα, στο νερό, ακάλεστη γίνεται
στοιχείο φυσικό.

ΦΥΣΙΚΗ ΕΠΙΛΟΓΗ

στον Δημήτρη Μυταρά


–Μας βρίσκει αυτή, λοιπόν; Εμείς δεν την διαλέγουμε;

–Ερήμην μας ορμά, σκληρά επιλεκτική κατά πώς την συμφέρει,
να κάνει σώμα τις ανάσες μας,
όταν χαράζεται η αδηφάγος της απαίτηση
πάνω σε πλήρη αθωότητα.

Κι εκεί που ήσυχα πορεύεσαι σε άγνοια βαθιά, αδιατάρακτη,
πέφτει επάνω σου λυτρωτικό – νομίζεις – φως
και διατρέχει τις πιο κρυφές σου λειτουργίες.
Γίνεσαι έρμαιο μαζί και δανεικός του εαυτού σου –
χρόνια αυτή η ιστορία.
Και νά ’χεις κι από πάνω ενδοιασμούς
“Κάνω καλά;
Μπορώ;
Μ’ αρέσει;”…

Πάνω στ’ αποκαΐδια σου χορεύει θριαμβικά το μέλλον της
κλέβοντας, όλο κλέβοντας.
“Τον άλλο μήνα ήμουν πιο δυνατός,
πέρσι πιο νέος,
φέτος σαν πιο χλωμός”
ασθενικά μόλις που σκέφτεσαι ενώ
βουίζουν στ’ αυτιά σου οι μέρες και σε διώχνουν.

Στο τέλος ο απόηχος του γέλιου της αρκεί πως κάποτε υπήρξες,
έξοχο τώρα λίπασμα της μνήμης.


IS – EA – ID


Αυτή
χορεύει ολόγυρά μας, αόρατη
μαζί με όλες τις δυνάμεις
εκλύεται απ’ το σώμα και σώμα γίνεται.
Βρίσκεται μόλις ένα βήμα εμπρός απ’ το παρόν κι ας είναι
τόσο άγνωστη · σπέρνει, εξοντώνει, ανακυκλώνει
απαρατήρητη κι ωστόσο
είμαστε εμείς αυτή.

Κανείς ποτέ του δεν την έχει δει,
όπως κάποιοι τη θάλασσα,
όπως όλοι τον πυρήνα της γης τον φλεγόμενο,
τον μακρινό στο διάστημα βυθό,
τον θεό, αλλά πιστεύουν,
ελπίζουν και ζητούν.

Όταν μετά από πυκνή νεροποντή αυτή ατμίζει στον αιθέρα, κάτοπτρο
αυτός,

προβάλλει καθαρά τη λάμψη που αναδύεται καινούργια πραγματικότητα
εκείνο.

Και στους πιο άνυδρους καιρούς το ασώματο φως είναι πάντα εκεί.
Το ξέρεις.


ΚΑΙΝΟΣ ΔΙΑΙΡΕΤΗΣ


καθεμεραλεπτησυρτηγραμμ
ησωροςανεβαινεισωροςαδεια
ζειεπαναληψηστηνκινησηκαν
ονικοτηταστηζωηβγεςαπτοπ
οιημακαιδεςτηνατερμονηπαν
ομοιοτητατοποιημαανατρεπ
ειτηδιαιρεσηκαινοςδιαιρετης
ηποιηση



Τα ποιήματα προέρχονται από την ανέκδοτη ποιητική σύνθεση «καινός διαιρέτης».

5 σχόλια:

MhXeirotera είπε...

Ekseretika deigmata. O "Kenos Diereths" einai epikindina sinkinitikos. Bravo Giannh...

Χαρυβδιςς είπε...

ta sebh moy

chalex είπε...

"Και στους πιο άνυδρους καιρούς το ασώματο φως είναι πάντα εκεί.
Το ξέρεις."
Αγαπητέ Γιάννη, επειδή το ξέρουμε, ή μάλλον επειδή κάποιοι φροντίζουν να μας το θυμίζουν, επιβιώνουμε...
Υ.Γ. Πολύ ταιριάζει στους οφθαλμούς μου η νέα σου επιλογή στο μπλόγκ σου.

allmylife είπε...

τόσο καιρό σας διαβάζω χωρίς να αφήνω σχόλια - είναι πάντα το ίδιο:

Υποκλίνομαι.

pythia είπε...

την αγάπη και την εκτίμησή μου